19 Domingo TO A 2017


OS MEDOS BLOQUEAN E INHIBEN; A CONFIANZA LÉVANOS A CRECER, MADURAR E AVANZAR


CANTO GOZOSO

ö ENTRADA: Eu sei de quen me fiei (Nº 64)

ö LECTURAS: As túas palabras (Nº 113)

ö OFERTORIO: Grazas, Señor, na mañá (Nº 117)

ö COMUÑÓN: Non vou so (Nº 60)

ESCOITA ACTIVA


Unha certeza nos guía” cantamos moitas veces. A certeza de que no camiño da vida non imos solos, que ao noso lado temos o amigo que sempre está, que acompaña, que escoita, que alenta, que se fai presente porque nos quere e non nos abandona.

            A celebración que agora comezamos quere que sintamos esa presenza, que sexamos conscientes de que, no camiño das nosas vidas, o Deus de Xesús é a mellor das compañas. A compaña que nunca nos deixa nas beiras.

            Nun mundo con tantas persoas na exclusión e no abandono, urxe que tamén nós collamos a boa pegada, a pegada que vai deixando Xesús, para seguila sen desfalecer nin desacougar. E se nós non imos solos, esforcémonos por ser compañeiros de viaxe daqueles que así se senten.

CORAZÓN MISERICORDIOSO


*        Porque  deixamos que os medos afoguen a esperanza; SEÑOR, TÉNDENOS A TÚA MAN.

*        Porque seguimos metidos no barullo que non nos deixa ver as cousas sen vérmonos desbordados; CRISTO, TÉNDENOS A TÚA MAN.

*        Porque seguimos pensando que nós somos os bos, e os demais débennos render preitesía; SEÑOR, TÉNDENOS A TÚA MAN.

OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN


·        Porque a voz de Deus segue presente neste noso mundo aparentemente afastado e a moita distancia Del, deixemos que a súa palabra chegue aos nosos oídos. Busquémola alí onde todos din que non está, alí onde ninguén se para, alí onde só se atopan os últimos , aqueles aos que nin os poderosos nin tampouco nós que, deixándonos levar das rutinas e mentiras repetidas tantas veces que acabamos pensando que son verdade, lles prestamos atención nin dedicamos tempo. Hoxe, e cada vez con máis urxencia, o que se nos pide aos cristiáns non é que quedemos dentro dos templos contemplando a fermosura das súas imaxes ou os trazos arquitectónicos de arcos ou arquivoltas, senón coa xente. No vivir, triste e duro na maioría das veces, das persoas que seguen sen percibir que a vida é un don e que paga a pena vivila. Aí, nesa realidade, é onde hoxe nós estamos chamados a esforzarmos por escoitar a voz de Deus. É aí onde está o murmurio da airexadiña suave coa que Deus nos fala



·        Por iso El está sempre mostrándonos a súa misericordia e lembrándonos que só a poderemos percibir na medida na que nós sexamos tamén capaces de ser misericordiosos cos outros. E isto si que nos custa a tod@s. Porque que o sexan con nós, gústanos, e moitas veces esixímosllo aos demais; pero selo nós cos demais xa non é tan doado, pois obríganos a poñer o mellor de nós, a deixar a tentación de estar permanente no “eu” que nos fai crer que somos mellores cos demais e que son os outros, non nós, os que temos que achegarnos. Pero a mirada de Deus ten outras claves; unhas claves que temos que esforzármonos por coñecer para afondar nelas, unhas claves que pasan por ser nós os que nos acheguemos, deixando atrás a soberbia de pedirlle aos outros que fagan o que nós nin queremos nin estamos dispostos a facer: ser misericordiosos! E nesa capacidade que vaiamos tendo de ser misericordiosos, entenderemos que significa, supón e no que se concreta a salvación.



·        E este esforzo por ser misericordiosos é unha tarefa persoal, que ninguén vai nin pode facer por nós. Non se herda, non é froito do apelido que teñamos, da cultura na que teñamos crecido ou dos ritos relixiosos que teñamos recibido ou nos que teñamos participado. Non. É froito da opción persoal, libre e sen ningún tipo de ataduras nin de deformacións. É esta capacidade de sermos misericordiosos a que nos fai sentírmonos libres, ledos e cheos de esperanza. Capaces de derrotar ao pesimismo que tantas veces quere aniñar en nós; ese derrotismo que, en ocasións, fainos ver as cousas só desde unha perspectiva: a negativa, esquecendo que, como non cansa de dicir Xesús, a actitude do seu seguidor non é escapar dos problemas, senón afrontalos e buscar darlle resposta. É verdade que moitas veces o mar da nosa vida está bravío, pero a diferenza do que pensaban os discípulos, nós non deberiamos ter medo a ver pantasmas. El non o é; non aparece de súpeto, senón que acompaña sempre. O que temos é que preguntarnos se sincera e verdadeiramente, estamos dispostos a prestarlle atención! Non é o medo, senón a confianza, o que nos ofrece Xesús na súa persoa e mensaxe.

FRATERNIDADE ORANTE


Deus sempre acolle e escoita. Nesta confianza dicimos:

QUE LLE PRESTEMOS ATENCIÓN Á TÚA VOZ

¨     Para que sexamos unha Igrexa escoitadora e non indiferente ás dores do noso mundo, OREMOS.

QUE LLE PRESTEMOS ATENCIÓN Á TÚA VOZ

¨     Para que formemos parroquias onde as nosas relacións sexan de acollida, entendemento e diálogo, OREMOS.

QUE LLE PRESTEMOS ATENCIÓN Á TÚA VOZ

¨     Para que nos esforcemos por escoitar a voz de Deus onde hai persoas que sofren, que se senten soas, que non son capaces de superar a fondura da súa dor e da súa tristura, OREMOS.

QUE LLE PRESTEMOS ATENCIÓN Á TÚA VOZ

Señor, na confianza de saber que segues invitándonos a descubrirte na airexiña do irmán necesitado de atención, poñemos na túa man a nosa oración comunitaria, convencidos de que sempre camiñas ao noso lado, facendo teus os nosos proxectos, pero tamén as nosas dificultades. P.X.N.S. Amén.

MIRADA DIFERENCIADA

A Igrexa non existe nunca simplemente para si mesma. Desde a súa orixe vive para os outros, para humanidade, para o mundo. Por tanto, excluír a un so pobo, a unha cultura... é un pecado contra a catolicidade... Na nosa Galicia, onde había moitas relixións e crenzas seculares, a evanxelización xa non respectou debidamente o que había de positivo naquelas realidades. Moitas veces o cristianismo foi botado coma unha lousa para esmagar todo o anterior... O Concilio Vaticano II intentou corrixir este pecado aprobando o emprego das linguas vernáculas na liturxia... Quince anos despois desta aprobación o 98% dos cregos galegos aínda non se deron por enterados deste deber e deste dereito da xente.



(M.Espiña G.)

Comentarios

Entradas populares de este blog

14 Domingo TO A 2017