12 Domingo TO A 2017

TRABALLEMOS BUSCANDO CANTO NOS UNE, PARA FACER DA RELIXIÓN UN CAMIÑO DE ACHEGA E NON DE ENFRONTAMENTO
Descarga o ficheiro

CANTO GOZOSO
ENTRADA: Que ledos hoxe estamos (Nº 5)
LECTURAS: As túas palabras
OFERTORIO: Velaquí, Señor, o viño (Nº 37)
COMUÑÓN: Grazas, Señor, graciñas (Nº 50)
ESCOITA ACTIVA
Pecado e graza contrapóñense de novo hoxe nos textos que imos proclamar ao longo da celebración. Si, porque o pecado pon de manifesto a nosa limitación, a debilidade, a capacidade que temos de ser falibles, de equivocarnos, de non estar permanentemente na verdade nin de dar sempre a resposta acertada. O pecado, e isto non debera sonar raro, fainos poñer os pés no chan e descubrirnos humanos; superando a tentación, tan ao uso hoxe en día, do endeusamento; da substitución de Deus por nós mesmos, autodándonos aires de grandeza, superioridade e igualdade a Deus.
Namentres nós actuamos así moitas veces, Deus móstrasenos coma un de nós, asumindo a nosa condición humana e invitándonos a non deixar de mirar ao rostro das persoas coas que nos imos atopando para descubrilo no medio de nós. El faise un de nós; e nós queremos ser coma El xogando a ser pequenos deuses. Que paradoxo! E fronte á tentación do endeusamento, a graza fainos tomar conciencia de quen somos e cara onde imos. Si, somos humanos, pero non quedamos na humanidade empobrecida, senón que desde a graza que Deus comparte e ofrece, somos invitados a superar este empobrecemento para camiñar na esperanza de plenitude que El pon ao noso dispor.
Non trabuquemos o camiño. Esteamos atentos aos sinais que nos mostran por onde nos é mellor ir, e deixémonos coller da man de Deus que, recoñezámolo ou non, camiña sempre ao noso lado.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
*      Polas veces nas que nos deixamos seducir por canto nos enfronta e distancia; SEÑOR, QUE NON TEÑAMOS VERGOÑA DE PEDIR PERDÓN.
*      Polas veces nas que buscamos preitear no canto de escoitarnos, entendernos e perdoarnos; CRISTO,QUE NON TEÑAMOS VERGOÑA DA PEDIR PERDÓN.
*      Polas veces nas que non deixamos que a bondade sexa a que guíe as decisións na nosa vida; SEÑOR, QUE NON TEÑAMOS VERGOÑA DE PEDIR PERDÓN.
OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN
·      Deus é liberación, e como a tal está continua e permanentemente pendente de nós. Si nós marchamos, el permanece; se volvemos, ábrenos os brazos e ofrécenos unha fonda e sincera aperta: se quedamos, alédase de poder facer tamén ao noso lado o camiño. El sempre está, e faino por amor. Por iso as relixións non deberan ser motivo de enfrontamento, senón de traballo común e solidario. Preguntémonos entón: pode convivir a idea de Deus coa idea de violencia e enfrontamento? A pouco que o pensemos, descubrimos que dificilmente. Porque inda que os feitos nos mostran que moitas veces ten sido así, a racionalidade tamén nos di que pensar en Deus non pode ser máis que unión, tenrura, acollida, achega, escoita, acompañamento... amor. E iso, a pesares dos fundamentalismos e fundamentalistas tan ao uso hoxe, é o que vai sempre unido á idea, experiencia e pensamento respecto a Deus. Deixémonos seducir por este amor que nos fai sentir verdadeiramente humanos, pero non pechados en nós mesmos, senón abertos, na esperanza que nos impide caer na desolación do aquí e agora, para atopar acougo quedo e pleno, e para sempre, ao seu lado. E por iso non deixamos nunca de loalo!

·      É na súa bondade onde nos imos descubríndonos como presenza participativa de Deus. Nós somos alguén, non somos cousa; tampouco número ou tanto por cento. Somos persoas, de carne e óso, participando da dignidade do Deus ao que lle rezamos e en quen confiamos. Persoas que desde a dignidade compartida nos descubrimos con capacidade de elixir, de vivir a liberdade, de experimentar a vida, en relación e reciprocidade cos demais, como unha experiencia de encontro pleno de sentido que nos vai facendo felices e con capacidade de axudar, e tamén de recibir, a felicidade de e para os demais. Deus fainos tomar conciencia de que non estamos solos; que o individualismo e a cerrazón, que tantas veces nos tentan, non son o camiño se queremos a Deus como compañeiro nesta andaina persoal. Se queremos que El nos escoite, acolla e nos faga superar a tentación de cousificarnos, debemos poñer os oídos en actitude de escoitar; os ollos dispostos a ver e as mans abertas para acompañar e axudar. Este é o plan do Deus bondade; este é o plan dos que queremos seguir as súas pegadas. O que nos enche, e non é retórica nin palabra baleira, de inmensa alegría. Experimentámolo así?

·      E se onda había pecado sobreabundou a graza, o medo debera quedar atrás e non invadir a nosa vida, a nosa toma de decisións, as relacións que imos tendo uns cos outros. Se deixamos que nelas entren o medo e a desconfianza non seremos capaces nin de entender nin de vivir a proposta que nos fai Xesús. Cando a verdade é guieiro, brúxula, que nos axuda a non perdernos, inda que o camiño sexa duro e moitas veces difícil, ao final non nos perderemos e seremos capaces de chegar á meta. Non deixemos entón que os cantos de serea, neste mundo líquido no que todo se disolve e no que para moitos non hai diferenza entre o que facemos e o que debemos facer, sexan os que guíen a nosa toma de decisións .Porque, como ben nos dicían os noso pais e avós, non nos deixemos atrapar polo que é “pan para hoxe e fame para mañá”. O importante non é ser superheroes, tampouco atletas do cilicio e as grandes penitencias, senón do cambio do corazón que fai que non aniñen en nós sentimentos de rexeitamento de quen é diferente por pel, cultura ,sexo ou relixión; de que non ten traballo, de quen vén de fóra escapando da fame ou da guerra, de quen é excluído e tratado como se fose unha cousas, de quen pensa que a violencia e o maltrato hai que aguantalo porque lle tocou... Non deixemos que estas maneiras de mirar o mundo e aos que nel estamos, nos afasten da alegría entusiasmante que sempre nos ofrece Xesús. Non teñades/mos medo, non sexades dos que o controlan todo, e abrámonos á confianza, real e sincera, en Deus.
FRATERNIDADE ORANTE
A capacidade de acoller e acompañar a nosa oración é constante e continua, por iso agora compartimos este momento de oración comunitaria e dicimos xunt@s:
GRAZAS, SEÑOR, POR ACOLLER A NOSA ORACIÓN
Para que todas as comunidades cristiás saibamos prezar e valorar que o camiño do seguimento de Xesús non é individualista senón comunitario; o que nos esixe poñer os ollos e o corazón nas persoas e non nos recoñecementos humanos; OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POR ACOLLER A NOSA ORACIÓN
Polo Papa Francisco, para que, a pesares dos paus que moitos lle queren poñer na roda do seu traballo pastoral, siga abrindo camiños novos de esperanza evanxélica, de xeito que cantos formamos a Igrexa nos sintamos chamados e estimulados a perseverar no respecto da casa común e o entendemento con cantos traballan pola dignidade das persoas; OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POR ACOLLER A NOSA ORACIÓN
Para que sentíndonos verdadeiramente humanos, fagamos de noso acontecer cotián unha resposta real e sinxela na defensa das causas de todas as persoas que non poden ser felices por estar enfermas, ser enganadas, sentirse solas ou sufrir abuso e maltrato; OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POR ACOLLER A NOSA ORACIÓN
Nas túas mans, Señor, poñemos canto nos preocupa e moitas veces desacouga o noso corazón. Que endexamais nos deixemos caer na tentación de darche as costas e esquecernos de Ti. P.X.N.S. Amén.
MIRADA DIFERENCIADA
Desexando compartir a Boa Nova de Xesús, sentímonos chamados, a "gritar o Evanxeo desde os tellados" a través do testemuño das nosas vidas, o noso traballo diario e as relacións cos demais. Dedicados a anunciar a Boa Nova aos pobres, participamos, cada día da misión evanxelizadora da Igrexa. Esforcémonos por ser testemuñas do Reino de Deus e impulsores de camiños de entendemento e renovación no noso actuar, que superen a tentación do individualismo, o illamento e a soberbia persoal. Só así, daremos razón da nosa esperanza, converténdonos en anunciadores do Evanxeo como experiencia de comuñón e encontro. Amén.

Comentarios